Amy Wrzesniewski en Barry Schwartz hebben een opiniestuk geschreven in de New York Times over effectieve motivatie (lees hier). In dat stuk onderscheiden zij twee soorten motivatie: interne en instrumentele motivatie. [um_loggedin show_lock=yes]
Hoe beïnvloedt motivatie functioneren?
Deze termen corresponderen met twee andere termen die meer bekend zijn in de psychologische literatuur. Interne motivatie correspondeert met autonome motivatie en instrumentele motivatie correspondeert met gecontroleerde motivatie. De auteurs deden een onderzoek om uit te vinden hoe deze twee soorten motivatie functioneren beïnvloeden (Wrzesniewski et al (2014).
Afstuderen en later presteren
Zij vroegen 11.320 kadetten die hun opleiding begonnen aan de United States Military Academy om te beoordelen in welke mate elke van een lijst van motieven hun beslissing om naar de Academy te gaan had beïnvloed. Deze lijst bevatte ‘interne’ en ‘instrumentele’ motieven. Consistent met bevindingen in de zelfdeterminatietheorie vonden zij dat hoe sterker de interne redenen waren hoe groter de kans was dat de kadetten zouden afstuderen en officieren zouden worden en hoe beter zij het zouden doen in het leger, tenzij zij tevens sterke instrumentele motieven hadden.
Focus op de betekenis van werk en leren
De auteurs concluderen dat managers en docenten mensen moeten helpen om zich te richten op de betekenis van het werk [en leren – CV] en moeten proberen te voorkomen dat zij instrumentele motieven ontwikkelen.
[/um_loggedin]
Een jaar of tien geleden had ik een discussie met een “beloningsexpert” van, ik meen, Ernst & Young. Ik vroeg hem in hoeverre prestatiebeloningen (bonussen) de interne motivatie kapot maken. Ik herinner me die discussie nog levendig, aangezien mijn mond zo’n beetje openviel. Zijn antwoord? “Dat vinden wij niet interessant, daar doen wij niets mee. Wij gaan er vanuit dat dat geen rol speelt”.
Ik zei nog, “man, hier zit vijftig jaar psychologisch onderzoek in”, maar het mocht niet baten.
En nu zitten we dus met parlementaire enquêtes, financiële industrieën die zijn verziekt omdat te weinig mensen het werk gewoon leuk vinden (en dus gelijk vliegen als de buurman meer biedt) en meerdere organisaties – ook publieke – die worden geleid door CEO’s zonder interne motivatie.
Ja, ik denk dat er een tijd is geweest dat veel mensen die dit soort systemen ontwierpen niet zozeer bezig waren met de vraag of ze werkten. Hun aandacht ging vooral uit naar hoe je moest ontwerpen en invoeren. Impliciet ging men er vanuit dat ze natuurlijk werkten!