Het respect voor waarheid

Filosoof Lee McIntyre heeft een interessant nieuw boek geschreven met de titel Respecting truth: willful ignorance in the Internet age. Als je mijn artikel Het belang van het kritisch evalueren van waarheidsclaims en mijn kleine tool voor het beoordelen van waarheidsclaims interessant vond, dan zal je dit boek zeker aanspreken.

  Trainingen Progressiegericht Werken  

Lees verder »

Wat vind je van dit artikel?
  • Interessant (0)
  • Bruikbaar (0)

Monitoren van progressie werkt

monitoren van progressieMonitoren van progressie werkt. Hoewel het belang van het monitoren van progressie al vaak is benadrukt is er nog weinig empirisch bewijs voor hoe sterk het effect van het monitoren van progressie is op het bereiken van doelen. In een nieuw artikel van Harkin et al. (2015) wordt een meta-analyse beschreven die als doel had om deze vraag te beantwoorden.

In dit onderzoek werden 138 experimenten meegenomen (N=19951) waarin deelnemers random werden toegewezen aan een interventie bedoeld om progressie-monitoring te bevorderen of aan een controlegroep. Bij al deze experimenten is gerapporteerd hoe het effect van die interventie was (in welke mate ging men inderdaad progressie meer monitoren?) en in hoeverre doelen werden bereikt (was het inderdaad zo dat het monitoren van progressie meer samenging met het bereiken van doelen?).

  Trainingen Progressiegericht Werken  

Lees verder »

Wat vind je van dit artikel?
  • Interessant (0)
  • Bruikbaar (0)

Waarom ik het woord ‘talent’ liever niet gebruik

Waarom ik het woord ‘talent’ liever niet gebruik

© 2011, Coert Visser

Het woord ‘talent’ wordt veel gebruikt maar ik gebruik het liever niet zo vaak. Eén van de twee redenen dat ik niet zo gek ben op die term is dat het vaak tamelijk onduidelijk is wat ermee bedoeld wordt. Wanneer het woord gebruikt wordt denk ik dat mensen er doorgaans één van de volgende twee dingen mee bedoelen: ofwel hoog presteren (bijvoorbeeld prachtig gitaar spelen) of natuurlijke aanleg. Woordenboeken definiëren talent meestal als ‘natuurlijke aanleg’. De conventionele manier van denken van psychologen, opleider, ouders en managers is lang geweest (en is nog steeds, denk ik) dat talenten, in de zin van natuurlijke gaven, bestaan, dat individuen veel verschillen in deze natuurlijke gaven en dat deze talenten uitstekende voorspellers van toekomstig functioneren zijn. Daarom wordt vaak geadviseerd om je talenten te identificeren en om die activiteiten te kiezen waarvoor je talent hebt. Maar onderzoek dat in de afgelopen decennia is uitgevoerd heeft twijfel doen ontstaan over de mate waarin talent (in de zin van natuurlijke aanleg) inderdaad bestaat en nog meer twijfel over de mate waarin vroege verschillen in functioneren goede voorspellers van toekomstig topfunctioneren zijn. Ik zal kort enkele relevante publicaties noemen:
Lees verder »

Wat vind je van dit artikel?
  • Interessant (3)
  • Bruikbaar (1)

De geschiedenis van de vooruitgang

De geschiedenis van de vooruitgangAls lezer van deze website heb je waarschijnlijk wel belangstelling voor het begrip vooruitgang en voor het nadenken over vragen als: wat is vooruitgang?; is vooruitgang echt mogelijk?; en, zo ja, hoe kunnen we het bereiken? Wellicht heb je dan ook belangstelling voor het boek De geschiedenis van de vooruitgang van de Rutger Bregman. In dit boek van bijna 400 bladzijden schrijft Bregman een op vlotte manier over hoe het denken over (de mogelijkheid) van vooruitgang door de jaren heen zich ontwikkeld heeft. In boek bestrijkt hij de hele geschiedenis, vanaf de oerknal, en beschrijft hij hoe allerlei beroemde denkers over vooruitgang dachten.

Trainingen Progressiegericht Werken

Lees verder »

Wat vind je van dit artikel?
  • Interessant (2)
  • Bruikbaar (0)

Geen progressiegarantie

Progressie bereiken in wat belangrijk voor ons is, is heel motiverend. Ik heb het zowel over individuele progressie, progressie in je eigen leven, als over collectieve progressie, progressie op groepsniveau of samenlevingsniveau. Wat lastig kan zijn is dat progressie lang niet altijd gemakkelijk te zien is. Wanneer we er niet goed op letten zien we het gemakkelijk over het hoofd. Bovendien is het niet altijd duidelijk of we een ontwikkeling moeten interpreteren als progressie. Er is, denk ik, een inherente reden waarom progressie moeilijk te zien is. Door progressie te boeken, komen we op een hoger niveau terecht waarin nieuwe, hogere eisen aan ons worden gesteld. Die hogere eisen kunnen we interpreteren als een teken van achteruitgang in plaats van vooruitgang.

  Trainingen Progressiegericht Werken  

Lees verder »

Wat vind je van dit artikel?
  • Interessant (4)
  • Bruikbaar (0)

Wanneer is het wijs om iets te geloven?

Hoe kunnen we bepalen of iets geloofwaardig is? Met andere woorden: hoe kunnen we bepalen of bepaalde stellingen over de werkelijkheid, zogenaamde waarheidsclaims, valide zijn of niet? In dit Engelstalige filmpje beschrijf ik enkele stappen die je kunt zetten om deze vragen voor jezelf te beantwoorden (click op het plaatje om af te spelen).

Picture1

Wat vind je van dit artikel?
  • Interessant (0)
  • Bruikbaar (0)

De CPW 7-stappenaanpak en 3 progressiegerichte pijlers

De CPW 7-stappen aanpak (Visser, 2013, Schlundt Bodien, 2013) is een progressiegerichte vragenstructuur die veel gebruikt wordt in coachingsgesprekken. De structuur werkt goed om te bedenken wat je wilt bereiken en hoe je stapjes vooruit kunt zetten. Tegelijk is aanpak een prima manier om 3 belangrijke pijlers van progressiegericht werken te ondersteunen. Die 3 pijlers zijn autonomie-ondersteuning, de groeimindset en het progressieprincipe.

  Trainingen Progressiegericht Werken  

Lees verder »

Wat vind je van dit artikel?
  • Bruikbaar (25)
  • Interessant (16)

De echte les uit het Stanford-gevangenisexperiment?

De echte les uit het Stanford-gevangenisexperiment

Welke les kunnen we het beste trekken uit het Stanford-gevangenisexperiment?

Het Stanford-gevangenisexperiment, opgezet uitgevoerd door Philip Zimbardo in 1971, is één van de meest bekende experimenten in de psychologie. In de kelder van Stanford University werd een gevangenis nagebouwd. Studenten die meededen aan het onderzoek werden willekeurig de rol van gevangene of bewaarder toegekend. Zimbardo zelf deed ook mee aan het experiment. Hij speelde de rol van gevangenisdirecteur. De standaardinterpretatie van wat het onderzoek heeft opgeleverd, komt ongeveer neer op het volgende: na verloop van tijd gingen gevangen zich onderdanig machteloos gedragen en bewaarders kwamen in de verleiding om hun macht te misbruiken en zich wreed te gaan gedragen. Het experiment werd stopgezet toen een student die meedeed aan het onderzoek kritiek gaf op mensonterende toestanden die tijdens het experiment plaatsvonden. Lees verder »

Wat vind je van dit artikel?
  • Interessant (7)
  • Bruikbaar (4)
 

► UPDATES & REACTIES

Archieven