Het eerlijkheidsprincipe: misleiding heeft altijd een houdbaarheidsdatum
De meesten van ons vinden eerlijkheid waarschijnlijk belangrijk en streven ernaar meestal zo eerlijk mogelijk te zijn. Maar is het niet naïef om te mikken op eerlijkheid? We zien namelijk allemaal genoeg kleine en grote voorbeelden van leugenaars of manipulators die er (voorlopig) mee wegkomen. Dit voedt het gevoel: “Eerlijkheid is leuk en aardig, maar naïef. Wie wint, speelt het spel sluw.”
Lees verder »Positief herformuleren: van min naar plus met tentatieve toon
Positief herformuleren is een progressiegerichte techniek om cliënten te helpen om van min naar plus te gaan. Ik zal uitleggen wat ik hiermee bedoel. Eén manier om te denken over wat progressie betekent, is om het je voor te stellen als het gaan van een minder positieve (of negatieve) situatie naar een meer positieve situatie. Anders gezegd: je kunt progressie zien als het gaan van min naar plus. We boeken allemaal voortdurend progressie in allerlei dingen in ons leven, zowel in ons werk als in ons persoonlijke leven. Maar het komt ook regelmatig voor dat we ons belemmerd voelen in onze progressie. We komen niet vooruit en blijven hangen in het negatieve. Anders gezegd: we komen niet voorbij de min richting de plus. In dit soort situaties kan het zijn dat we hulp inschakelen van vrienden, familieleden of kennissen of van een professionele helper zoals een therapeut, een coach of een adviseur.
De Reciprociteitsring
In het boek, Give and Take, van Adam Grant, staat een oefening die ontwikkeld is door Wayne en Cheryl Baker van Humax. De oefening heet de Reciprociteitsring en hij kan gebruikt worden in allerlei groepen zoals gezinnen, klassen en teams in organisaties.
Lees verder »Zes principes voor progressiegerichte heisessies en workshops
In veel organisaties is het gebruikelijk om eens in de zoveel tijd een progressiegerichte heisessie of progressiegerichte workshop te organiseren. Tijdens zo’n bijeenkomst komt een managementteam, een afdeling of zelfs het hele bedrijf samen in een conferentieoord op een afgelegen locatie om samen belangrijke vraagstukken te bespreken en/of plannen te maken. De aanleiding kan specifiek zijn, maar het kan ook gaan om een vaste regelmaat, bijvoorbeeld 1 keer per jaar.
De consensusvraag – waar zijn we het al wel over eens?
Bij het werken met groepen kan het soms lastig zijn dat de meningen over belangrijke onderwerpen uiteenlopen. In die gevallen kan soms een situatie ontstaan waarin verschillende groepsleden of partijen tegenover elkaar komen te staan en niet goed zien hoe ze vooruit kunnen komen. De discussie kan zich dan steeds meer gaan richten op de dingen waar men het over oneens is. Eerst worden de argumenten voor het ene standpunt naar voren gebracht. Vervolgens worden tegenargumenten gegeven en de argumenten voor het andere standpunt naar voren gebracht. Dan worden de tegenargumenten tegen dit andere standpunt weer belicht. Zo herhaalt zich dit. Er kan een situatie ontstaan waarin beide partijen in herhaling gaan vallen en men niet nader tot elkaar komt. Men kan het gevoel krijgen dat er een patstelling is ontstaan en dat men geen manier kan bedenken om de discussie weer vooruit te helpen.
Parallelliseren in vergaderingen: meer stemmen, betere ideeën, meer draagvlak
Zit je weleens in een vergadering waar de tijd wegtikt, maar er weinig gebeurt? Waar een paar stemmen domineren en de energie weglekt naar abstract geklaag? Dit frustrerende patroon hangt vaak samen met wat we noemen ‘serieel werken‘. Het goede nieuws: het kan anders. Parallelliseren is een krachtige, progressiegerichte aanpak die vergaderingen transformeert van tijdverslindende praatsessies naar productieve bijeenkomsten met gelijke inbreng, scherpe focus en tastbare resultaten.
Lees verder »Progressiekadering: welke progressiefocus werkt bij welke commitment?
Terwijl we doelen proberen te bereiken kan onze motivatie variëren. Motivatie is vaak sterk aan het begin en tegen het einde, maar neigt af te nemen in de middenfase (Bonezzi et al., 2011). Dit roept een belangrijke vraag op: hoe kunnen we onze motivatie verhogen wanneer deze afneemt? Een strategie hiervoor is progressiekadering: de manier waarop we mentaal onze huidige stand van zaken ten opzichte van een doel bekijken. We kunnen focussen op de geaccumuleerde progressie (bereikte progressiefocus: kijken naar wat we al hebben bereikt) of op de resterende progressie (wat we nog moeten doen). Dat eenvoudige verschil in focus kan de motivatie merkbaar beïnvloeden. Vaak denken we dat we onze blik altijd op het einddoel moeten houden. Onderzoek toont echter aan dat de effectiviteit van hoe we progressie kaderen afhangt van de sterkte van iemands commitment aan het doel (Fishbach et al., 2009; Koo & Fishbach, 2008). Tot recent was het onduidelijk of mensen herkennen dat de optimale focus afhangt van hun commitment, en of ze deze kennis bewust inzetten. Jessica Ross (2025) onderzocht dit.
Lees verder »Limitarianism, pleidooi voor een bovengrens aan rijkdom
Ingrid Robeyns is filosoof aan de Universiteit Utrecht en werkt op het raakvlak van ethiek, economie en publiek beleid. In haar boek Limitarianism (2024) legt zij uit waarom samenlevingen grenzen zouden moeten stellen aan extreme privévermogens en hoe dat in de praktijk kan. Zij presenteert limitarianisme als een richtinggevend principe dat we doelgericht kunnen benaderen, ook al bereiken we het misschien nooit volledig. Haar vertrekpunt is nuchter: mensen hebben genoeg nodig voor een goed leven; boven dat punt neemt de persoonlijke meerwaarde van extra geld snel af, terwijl de maatschappelijke nadelen juist groeien. Het boek wil die intuïtie vertalen naar een samenhangend moreel kader en naar concrete spelregels die democratisch te verantwoorden zijn.
Ervaren MT oefent met progressiegericht sturen
Afgelopen week trainden we het MT van een organisatie die management- en projectteams in bedrijven, overheden en non-profits helpt bij strategie en besluitvorming. Deze organisatie kent de progressiegerichte aanpak al jaren en past die toe in het werk voor cliënten en in de eigen manier van samenwerken. In de sessie stond progressiegericht sturen centraal. In deze gespreksaanpak maakt de leidinggevende eerst duidelijk wat er precies wordt verwacht; dat noemen we de progressieverwachting. Daarna licht de leidinggevende toe waarom die verwachting belangrijk is; dat is de rationale. De toon is vriendelijk en duidelijk. Omdat professionals zelf kunnen bepalen hoe zij aan de verwachting voldoen, is de aanpak autonomie-ondersteunend.
Lees verder »Het voorspellende brein en progressiegericht werken
Lang gold het idee dat het brein vooral reageert op wat de zintuigen aanbieden: er gebeurt iets buiten ons, het brein verwerkt die input en produceert een respons. Dat model is te smal. Onderzoek laat zien we dat mensen voortdurend anticiperen: ze letten vooral op wat ze verwachten te zullen zien en bereiden hun handelen daarop voor (Huettig, 2025; Yon, 2024). Dit is de kern van het voorspellende brein: het vormt doorlopend verwachtingen over de eerstvolgende momenten, gebruikt die verwachtingen om aandacht en actie te organiseren en vergelijkt daarna de uitkomst met wat werd verwacht. Het verschil tussen verwachting en uitkomst is een leersignaal dat aangeeft hoe het eigen situatiebeeld kan worden aangescherpt. Zo ontstaat een voorspellingslus: eerst verwachtingen vormen, vervolgens handelen, daarna waarnemen en ten slotte bijstellen. In deze lus voltrekken leren en aanpassing zich van seconde tot seconde.
Lees verder »
Bedankt Michiel, Ik kende dit boek en onderzoek niet en heb er even snel wat over gelezen. Het sluit denk…
Correctie: de onderzoeker heet Kent Kiehl en hij werkte, naast MRI, met de Psychopathy Checklist van Robert Hare. Zijn boek…
Dag Coert, Een interessante blog. Het doet me denken aan een boek van Robert Hare, die als jonge psycholoog, werkend…
geweldig artikel weer, dank hiervoor. Ik heb het gedeeld op Linkedin.
Open link ► Dit artikel van Bu et al. (2026) laat zien dat de manier waarop studenten de overtuigingen van…
Open link ► Deze video bespreekt de schokkende en controversiële onthulling over de nieuwe Amerikaanse voedingsrichtlijnen voor 2026, die volgens…
Open link ► Dit artikel van Zhang et al. (2026) laat zien dat het gebruik van generatieve AI op het…
Open link ► Dit artikel van Brummelman et al. (2026) laat zien dat kinderen (8–13 jaar) al een SES-stereotype kunnen…
Open link ► Dit artikel van Kang et al. (2025) laat zien dat hogere leeftijd samenhangt met meer flourishing mentale…
Hoi Gerrit, Ik kan me je redenering voorstellen en ik sympathiseer er ook mee. Het klinkt aantrekkelijk om te zeggen:…
Dag Coert, wat een behulpzame artikel. Je legt heel mooi uit dat oligarchisering zowel in organisaties als op wereldpolitiek niveau…
Open link ► Dit artikel van Fishbach (2025) laat zien dat het proces van leren van fouten psychologisch gezien opmerkelijk…